Lose Yourself Again

Arzu parçaları ile“fazla”nın başladığı çizgi arasında, yabancı bir dokunuşun yüksekliğinden yeni bir manzara açılır. Orada konuşmaya gerek yoktur - her şey açıktır, biri yasak uzaya çıkan bir merdiven gibi omurgaya tırmanırken. Kırılgan bir kalp, sanki çatlaklı bir porselen fincan - ve yine de içine dolduruyorlar. Sinirler gergin, kontrol sıfır. Ama ışık uyarı vermeden yanıyor ve birdenbire tüm dünya görünüyor. Neredeyse güzel. Neredeyse korkutucu değil. Ve tekrar kaybolursan - bu ilk kez olmaz. Önemli olan, körü körüne bile takip edebileceğin biri olması. Ya da düşersen, en azından senkronize düşmek.