Этажи

Parça, aşk ve kaybın şehirdeki alacakaranlık ve asansörlerin gürültüsüyle iç içe geçtiği, uzun süren bir iç monolog gibi geliyor. Burada çok fazla kaçış var - insanlardan, anılardan, müziğe, arabalara ve hatta yabancı yüzlere. Ancak tüm bu koşuşturmanın ardında tek bir şey belirginleşiyor: uzun zamandır parmakların arasından kayıp giden duyguyu tutma arzusu. Sokakların boş, sigaranın söndüğü ve ekranda yine cevapsız arama ışığının yandığı geceler için bir soundtrack.