Wake Me up When September Ends

Eylül yine hiç sorulmadan geliyor - yağmurlarla, ıslak kollarıyla ve sanki biri hala her şeyin acıtıp acıtmadığını kontrol ediyormuş gibi sessiz bir çınlamayla. Yaz, daha uzun kalmaya söz vermiş ama son otobüse yetişmek için acele eden misafirler gibi gidiyor. Hafıza uyuyormuş gibi görünüyor, ama parmaklar yine de kayıpların düğümlerini tutuyor. Burada pasaportla büyümezsin: ıslandın ve birdenbire olmak zorunda olduğun kişi oldun. “Gerileme” düğmesine basmak istersin, ama takvim inatçıdır ve nazikçe hatırlatır: bekleyeceğiz, daha kolay olacak - Eylül'den sonra bir gün.