Не забывай меня

Minör bir akşam, günlüğün sayfalarını hışırdatıyor: hafıza ve sevgi hakkında basit bir mantra, şefkatli bir kanca gibi tekrarlanıyor. Cennet gerekmez - dört duvar arasında yakınlık yeterlidir, burada ay şansın rolünü üstlenir ve hayranlık fıskiye gibi fışkırır. Kelimeler gelgit gibi döner: gözler okyanus, vücut fıskiye gibidir ve sanki tüm dünya bu bağımlılık yaratan alışkanlığın basit bir tanığı olmayı kabul etmiş gibidir. Nefesinde aynı anda hem tutku, hem alışkanlık, hem de biraz komik dramatizm var: kendini yüksek sesle ama minör notalarla ilan eden bir aşk. Sıcak ve biraz garip, tıpkı bir kitapta eski bir fotoğraf gibi: yanındaysa her şeyi affedebilirsin - ve bu neredeyse yeterli bir şiir.