Atlantis

Önce siren çalar ve hemen anlaşılır ki: iyi bir şey beklenmemelidir. Duygusuz bir sesle kendini imha edeceğini ilan eder, sanki izleyicilerin kahramanların yangından kurtulamayacağını bildiği bir felaket filmi gibidir. Sonra her şey, panik anındaki kalp gibi çılgın bir ritme dönüşür: “heat, heat, heat” tekrar edilir, sanki şehrin sıcağı şakaklarda atıyormuş gibi.

Ve bunda garip bir zevk vardır: kıyamet, dans parçasına dönüşür. Canavarlar sokakları ele geçirdi, ama ayaklarınız ritmi kendiliğinden tutuyor ve hoparlörlerden gelen ses artık tehditkar değil, daha çok cesaret verici geliyor. Sonuçta, korku ve disko karışımı bir şey ortaya çıkıyor, burada tahliye daha çok günün son dakikalarında yapılan bir partiye benziyor.