В сигаретном дыму

Bu hikayede sigara dumanı dekoratör rolünü oynuyor - söylenmemiş sözlerin saçmalığını gizlemek için alanı gri tül ile örtüyor. Siluetler eriyor, vaatler kumlara dönüşüyor ve onlarla birlikte bir şeyleri düzeltebileceğine dair inanç da yok oluyor. İroni ise, gözyaşlarının olmaması - onlar bile bu finale güç harcamayı reddediyorlar.

Burada melankoli dramatik bir arya gibi değil, her sabah damarlarına damla damla damlayan yavaş bir zehir gibi geliyor. Sanki şafak söküyor, ama onu karşılayan umut değil, acı duman ve komşu yastığın boşluğu. Buna aşk demek için fazla dürüst, alışkanlık demek içinse fazla acı.

Isıtan ateş, yabancı bir kıvılcıma dönüşür ve anılar, gece yarısı gelen sinir bozucu bir telefon sesine. Sanki hayat devam ediyor ve yanında biri var, ama nedense uzun zaman önce dumanla birlikte yok olması gereken o ses seni rahatsız ediyor.