Marta, Sebas, Guille y los demás

Rastgele şehirler, ucuz oteller, pencerenin dışındaki yabancı şafaklar - ve tüm bunlar, yanınızda gitarın sesi ve artık size yakın olanların boğuk kahkahaları varsa, hiç önemli değilmiş gibi geliyor. Bazıları parasız kaldı, bazıları işini kaybetti, bazıları ise yeni bir hayat için başka bir şehre kaçtı. Ama akşam yine de küçük bir bayrama dönüşüyor, çünkü her zaman kadeh kaldırmak ve eski patronu lanetlemek için bir neden bulunur.

Arkadaşlar, zamanla bile silinemeyecek harita koordinatları haline gelir. Bazıları çok uzaklarda, diğerleri işlerine ve ailelerine dalmışlar, ama hatırlamaya değer - ve kafanızda sokakların gürültüsü, anlamsız sohbetler ve birlikte geçirdiğiniz saatler yeniden canlanıyor. Bunda herhangi bir plandan daha önemli bir şey var: tüm koşullara rağmen her zaman tek bir kelime kalacağına dair basit bir inanç - “arkadaşlar”.