За обрієм

Ufuk çizgisinin ötesinde, yorgunluktan umuda uzanan, zar zor fark edilebilen yollar uzanıyor. Bazen ışık çoktan sönmüş gibi gelir, ama o, inatçı bir filiz gibi, yine de gri şüpheler tabakasını delip geçer.

Bu şarkıda sessiz bir hatırlatma var: inanmayı bırakacak kadar büyümemelisin. Çünkü dünyaya olan küçük bir güven, zaten kanatlardır. Korkudan değil, güneşe doğru uçarsan yanmazlar. Ve belki de bu yüzden çocuklar her zaman yolu bulurlar. Kimse görmese bile.