кфс/адідас

Gece rutini sanki küçük kontrastlardan oluşuyor: crossfit sonrası mide bulantısı, ardından kendine bir dakikalık okşama ve gökyüzüne bakış, sanki evrenin gözetlemediğini kontrol ediyormuş gibi. Bu çizgilerde hem bedenin kaba dürüstlüğü hem de komik bir şekilde kendisiyle dalga geçme çabası var, sanki ana karakterin sürekli erimiş makaronlu dondurma ile eve döndüğü bir çizgi roman gibi.

Aşk, öpücüğün kendi kırılmazlığı ve aynı zamanda çaresizliği hissiyle bir arada olduğu garip bir ritüel olarak yazılmıştır. Ölüm işine fısıldıyor: korkma, sadece öğren - bu cümlede, patosdan çok ironi ve yumuşak bir yorgunluk var. Uyku, endişeye karşı küçük bir zafer haline geliyor - “sadece uyumak” yorgun şehir için neredeyse bir mantra gibi geliyor.

Şehir manzarası - KFC, macun, dairedeki duman - alışkanlıkların evdeki mihrabına dönüşür. Burada yalnızlık bir trajedi değil, daha çok deliği olan sıcak bir battaniye: rahat ve biraz acıklı, ama bir gerçek olarak kabul ediliyor. Ve sonunda şu his kalıyor: böyle de yaşanabilir: sevebileceğin bir boşlukla ve alışkanlıkların arasında aniden ortaya çıkan beklenmedik bir güzellikle.