Pesto

Bu seste bir hüzün var - sanki biri yeşil gözlere çok uzun süre bakmış ve şimdi aşkın nerede bittiğini, bağımlılığın nerede başladığını hatırlayamıyor gibi. Her şey uykusuz bir gecenin ardından olduğu gibi dönüyor: aramalar, duraklamalar, yorgunluk, biraz zehir, biraz şefkat. Kelimeler ritimle yarışıyor, sanki yüz yüze söyleyemedikleri her şeyi söylemeye çalışıyorlar.

Sanki hava yoğunlaşmış gibi hissediyorum: eskiden iki kişinin nefesi vardı, şimdi ise sadece biri kaldı - elinde telefon ve hala bırakamayan bir kalp ile. Ve bu nabızda, “te iubesc oricum” ile sessizlik arasında, sadece bir parça değil, aşkın artık acı verdiği, ama yine de ilaç gibi geldiği o durum duyuluyor.