FAME 2

Burada sadece sokak itirafı değil, beton, demir ve sonsuz uykusuzluktan oluşan neredeyse ritmik bir otobiyografi duyuluyor. Sözler sanki kan ve sigara dumanı tadı ile, duaların faturaları ödemediği ve travmaların kirli banknotlarla silinemeyeceği acı gerçeği ile geliyor. Her kıtada merdiven boşluklarının uğultusu, kaldırımların soğuğu ve dişleri köreltmeyen açlığın esnek hatırası var.

Tüm sertliğine rağmen içinde bir sıcaklık yaşıyor: annesini en güzel ve en güçlü olarak anması, en karanlık bölgelerde bile sönmeyen küçük bir ateşböceği gibi. Ve tüm bu müzik, rüzgarda sallanan bir avlu lambası gibidir: parlak, kaba, ama dürüst. Asfaltta ritimle adımlar atılır ve hiçbir parlaklık gerçek yaraları gizleyemez.