like heR

Aynanın önünde, yansımanın yine de “o” olmayı reddettiği bir yerde, fısıltıyla yapılan bir itiraf gibi geliyor. Her satırda, başkasının hafifliğini, başkasının kaygısızlığını, başkasının korkusuzca düşüp morluklar olmadan kalkma yeteneğini kendine denemek isteyen bir arzu var. Biraz kıskançlık, biraz hüzün, ama en çok da başkasının sadeliğine en azından bir parça da olsa ulaşma arzusu.

Ve bunda çok tanıdık bir şey var: “en azından biraz gülümseme” çabası, başkasının özgürlüğünden küçük bir parça almak için elini uzatma çabası. Bir kopyası olmak için değil, en azından sonsuz “ya eğer” ve “ya olursa” olmadan yaşamak nasıl bir şey olduğunu öğrenmek için. Müzik sanki ironik bir şekilde başını sallıyor: belki öyle olamayacaksın, ama en azından denemek mümkün - az da olsa.