Cinco Disparos

İlk başta, sanki savaş alanından bahsediliyormuş gibi görünüyor - kafanın içinde sirenler, göğsüne beş kurşun, kan ve dikilemeyen yaralar. Ama birdenbire anlaşılıyor ki bu savaş değil, aşk. O aşk, iz bırakmadan çıkılamayan aşk. Önce düşüyorsun, sonra kalkıyorsun ve ayağa kalktığında anlıyorsun ki, acı çekerek bile yeniden dans edebilirsin.

Buradaki müzik, kalbin bandajı gibidir. İyi insanlarla dans etmek, hayatta kalmanın küçük bir yolu haline gelir ve gitar, tabancadan çok daha güçlü bir silaha dönüşür. Kalp yine aptalca davranıyor olabilir, ama dünya aniden daha parlak hale gelir, sanki yıkanıp güneşte kurumaya bırakılmış gibi.

Bu şarkıda hüzün saklanmıyor, sadece evcilleştiriliyor, bayramın bir parçası haline getiriliyor. Çünkü her türlü “beş atış”tan sonra, yine de nefes alıp dünyayı güzel, kendini ise canlı görebileceğin bir an gelir.