Typing

Bir zamanlar havai fişeklerle patlayan mesajlar, şimdi gri noktalarla yanıp sönüyor - üç baloncuk, sonra sessizlik. Ve bu duraklamadan, herhangi bir cevaptan daha yüksek sesle, boşluk çınlamaya başlıyor. Tanıdık bir oyun: önce emin adımlarla yaklaşma, sonra ani bir dönüş - ve akışta sadece uzay hakkında alıntılar ve aslında korktukları derinliğe dair belirsiz imalar kalıyor.

İnsanların “sen benim dünyamsın” diyebilmeleri ve aynı anda sanki prova yapmışlar gibi ortadan kaybolabilmeleri özel bir acıdır. İlk başta kucaklaşmalar yerçekimi gibi gelir, sonra ise hiç kalmayan hafif bir esinti gibi. “Yavaş cevapların” tadı çabucak acılaşır, çünkü ilgi her zaman ışık hızında hissedilir.

Yine de içimizde bir yerlerde pişmanlık yerine hafiflik yerleşir. Çünkü başkasının sessizliğini ne kadar parçalara ayırabiliriz ki? Meğer boşluğa yazmayı bırakmak yeterliymiş. Kapıyı çarpmadan çıkıp, arkada kırgınlık değil, garip, neredeyse tatlı bir özgürlük hissi bırakmak yeterliymiş.