秒針

Bu şarkıda zaman, inatçı, soğuk, bileklerinde ince oklar olan bir karaktere dönüşüyor. Zaman ilerliyor, ama kalp “hoşça kal” ile “keşke” arasında bir yerde takılı kalmış. Burada yüksek sesli jestler yok, sadece sessiz bir inatçılık var: sesin kısılana kadar şarkı söylemek, böylece en azından yankı sözleri artık kimsenin olmadığı yere ulaşsın.

Her satır, gönderilmemiş bir mektup gibi ve hatanın olduğu anı kesip çıkarmak için filmi geri sarmaya çalışmak gibi geliyor. Hüzün yoğun, ama umutsuz değil - yumuşak ay ışığıyla parlıyor ve gece rüzgarı kokuyor. Aşk gitmiş olsa bile, yine de bu melodinin ritmine uygun olarak nefes almaya devam ediyor, ne olursa olsun korumak istediği bir söz gibi.