Clefs de sol

Sokaktan, kafiyeler yerine sinirlerin çarpıştığı bas sesleri geliyor. Burada sözlerin güzelliği değil, hayatta kalmak söz konusu; burada her banknot dostluktan daha ağır, kaybedilen insanların anısı ritimlerden daha gürültülü. Sözler asfalt, toz ve ucuz tütün kokuyor, sanki her hece mermi kovanına kazınmış gibi.

Konuşma keskin, hırıltılı, sanki her ses dişlerin arasından bastırılmış bir öfkeyle geçiyormuş gibi. Ama tüm bu cesaretin ardında yorgunluk hissediliyor - hem şansın hem de ihanetin bedelini bildiğinizde hissettiğiniz o tat. Müzik sallıyor, ama öyle sallıyor ki, bunun bir dans değil, düşmemek için bir yol olduğunu hissediyorsunuz.