Walk Walk Walk

Bu şarkıda adımlar sözlerden daha yüksek sesle duyuluyor. Her satır, uzun bir sessizliğin ardından asfaltta topukların yuvarlanması gibi, içten hala bir ateş yanıyor ama artık yeter dediğin an. Burada histeriklik yok, sadece düzgün, inatçı bir ilerleme var - göğsünde atan ve başını dik tutmaya iten bir ritim.

Sözler özgürlük kokuyor, ama fanfaralarla değil, sakin, acı çekerek kazanılmış özgürlük. Bu, birisi yanında Tanrı'yı oynamaya çalışsa bile, kendi yoluna devam etmenin hikayesi. Adımda, nefeste ve ritimde doğrulama bulmanın hikayesi: ilerlemek için kendin olmak yeterlidir.