E Gratuit Sa Ne Zambim

Sanki biri gece kaygılarını özenle raflara dizip ipe asıyormuş gibi içten bir his - açık havada kurumasınlar diye. Pencereden şehir gözlerini kısarak bakıyor: dişler ve sıkılmış yumruklar, katlar, sigara dumanı, yarı uykulu yüzler - ve tüm bunlar, özgürlüğün kaçmakta değil, kendini kaybetmemekte yattığına dair mantıklı, biraz kaba bir mantra eşliğinde. Basit şeyler - gülümseme, dua, bir fincan yağmur - birdenbire evi dolduran ama kalbi ısıtmayan ambalajlar ve ganimetlerden daha az komik görünmeye başlar.

Gösteriden hafif bir yorgunluk var: insanlar sanki panayırdaki arlequinler gibi, ama içlerinde oyuncaklar ve gadget'larla dolu bir çöl var. Ama aynı zamanda sessiz bir metanet de duyuluyor: parçalar toplanıyor, eski dekorlar yırtılıyor ve fırtınaların dikildiği kalp çadırı yeniden yükseliyor. Karanlık bir felsefe yok - daha çok iyi bir ipucu içeren bir not: daha az zombi gibi davranmak, daha çok kendine kulak vermek, bazen sadece ilk durağa çıkıp dünyayı filtreler olmadan izlemek.

İronik ve sıcak ton yargılamıyor, yavaşça, abartısız bir şekilde davet ediyor. Sanki biri fısıldayarak mutluluğun eşya rafında ya da reklamlardaki arabada değil, koşullara esir olmamayı bilmekte olduğunu hatırlatıyor: yoluna devam etmek, kalıpları aramak, katları aşağı inmek - ve yağmur hala yağarken gülümsemeyi unutmamak.