Call Me Up

Bu müzikte tek bir şüphe var, ama yüzlerce farklı tonda yankılanıyor. Tekrarlanan soru, yıpranmış bir plak üzerindeki iğne gibi dönüyor: bazen sessizce, neredeyse fısıldayarak, bazen de histerinin eşiğindeymiş gibi yüksek sesle. Her yeni tur, düşünceyi daha da güçlendiriyor - ya her şey gerçekten parçalanırsa, elini bırakmak gerekir mi?

Beat düzgün, neredeyse meditatif bir şekilde sallanıyor, ama bu monotonluğun arkasında, koşmak mı kalmak mı karar veremeyen bir kalp gibi endişeli bir titreme hissediliyor. Bu yüzden parça bir şarkıya değil, içsel bir diyaloğa benziyor, burada yine de bir cevap yok, ama sonsuz bir “sensiz” yankısı var.