Aphrodite

Şarkı, mermer üzerine yazılmış bir itiraf gibi. Tanrıça ile yapılan bir konuşma gibi geliyor kulağa, ama aslında kendinle, içinde bir yuva bulmak istediğin ve bazen kaçmak istediğin bedeninle yapılan bir konuşma. Sözler bir büyüye dönüşüyor: özgürlük, anlayış, güçlü ve ebedi birinin bu kırılganlığı en azından bir kez kabul etmesi için bir rica.

Melodi, tapınaktaki mum ışığı gibi dalgalanıyor: bazen yumuşak, bazen çığlık atarcasına. Burada yabancı güzelliğe duyulan kıskançlık değil, kendin olmanın kolaylığına duyulan imrenme var - satın alınamayacak ve dilenemeyecek bir şeye. Parça aynı anda hem dua hem de savaş, eski bir efsanenin çok modern bir yalnızlıkla buluştuğu ve bu karışımdan garip, neredeyse kutsal bir gücün doğduğu bir yer.