Betty

Burada kıskançlık bir trajedi olarak değil, havayla yapılan yarı şakacı bir konuşma olarak geliyor. Sahne hemen gözlerinize canlanıyor: köy kıyısı, eski bir “Chevy”, buğulanmış camlar ve sanki yabancı ama çok tanıdık bir senaryoyu yaşayan iki gölge. Ve evet, her satırda alaycı bir ton var - çünkü Betty'nin saçları daha güzel ve aşçılık da iyi seviyede olduğu için gülmekten başka ne yapabilirsiniz ki?

Şakacı kıskançlığın altında dürüst bir duygu yatıyor - o kadar özlenen sözlerin şimdi başka birine kolayca döküldüğü için duyulan kırgınlık. Ama neredeyse hiç öfke yok. “O her zaman yakışıklıydı” itirafı var, rakibe karşı ironik ve biraz acı verici bir saygı bile var. Müzik, tüm bunları hafif bir ritimle tutuyor ve kalp kırıklığını, sessizce yaşamaktansa şarkı söylemek daha kolay bir hikayeye dönüştürüyor.