Тремтить

Dünya çatlaklarla dolu, kalp ise kışın ardından ince cam gibi: sanki dayanıyor gibi görünüyor, ama nefes almak yeter - toz olarak dökülüyor. Burada aşk, şefkatle değil, düştükten sonra oluşan morluklarla ilgili: acı verici, üzücü, ama yaşıyorsun. Her şey başka biri hakkında gibi görünüyor, ama aslında evin sadece bir anı olarak kaldığı bir dünya hakkında.

Ses sanki çatlağın içinden geliyor gibi - titriyor, kırılıyor, tekrar yükseliyor. Bu satırlarda o kadar yorgun bir samimiyet var ki, etrafındaki hava bile ağırlaşıyor. Yine de, kırıklık ve acıların arasında, içerde küçük, inatçı bir arzu ısınıyor - yok olmamak, unutulmamak, sadece biraz daha hayatta kalmak.