Efímero

Bazen yol bir evrene dönüşür - başlangıcı, sonu ve bir şeyi açıklama ihtiyacı olmayan bir evrene. Sadece davulun sağır edici vuruşları eşliğinde adımlar, hiperuzaya uyumlu nefesler ve sonunda boşalan bir kafa. Her şey bulanıklaşır: gürültü, endişeler, hatta açlık bile yolun bir parçası gibi görünür. Sadece karanlıkta ilerlemek, çalılardan içimizdeki hayvanların bizi izlediği, düşüncelerimizin uyuyormuş gibi davrandığı bir yolculuk.

Ve etrafındaki her şey geçici olsa da: ses, ışık, yorgunluk, hedef kendisi. Bunda güzellik var - koşmak değil, uçmak. “Bin Yılın Şahini” ve onun vuki'si gibi - ileri, çünkü artık durmayı bilmiyorsun.