At My Worst

Aşk, tadilata benzediğinde - her şey yerinde gibi görünüyor, ama ilk esintide sıva dökülüyor. “Her şey yoluna girecek” diyorsun, ama kendin duyguların süpürgesine tutunmuş, şüphelerin kovasını düşürmemeye çalışıyorsun. Burada her kıt, “affet” ve “tekrar deneyelim” arasındaki çatlakları kapatma girişimi gibidir.

Bu, mutfakta geç saatlerdeki bir akşam gibi geliyor: lamba sarımsı bir ışık yayıyor, çay soğumuş, ama konuşma bir türlü bitmiyor. Çok dürüst, incitmemek için. Ve bu dürüstlükte garip bir teselli var: en kötü halini gösterdin ve seni kovmadılarsa, demek ki aşk yine de gerçeğe ulaşmış.