Remember?

Burada sessizlik müziğin sesinden daha yüksek. Ev boşlukla nefes alıyor, havada temiz çamaşır kokusu ve geri dönüşü olmayan bir şeyin kokusu var. Her şey bekleyiş içinde donmuş gibidir - masadaki kupa, yarı açık pencere, komşu odadan gelen ayak sesleri. Aşk artık alevlenmiyor, sessizce, inatla, ellerin hareketlerinde, işleri sonuna kadar götürme alışkanlığında devam ediyor.

Bu, kendini aşan ve daha büyük bir şey olarak kalan şefkatin hikayesi. Vazgeçmenin ne kadar zor olduğu, ama unutmanın daha da zor olduğu, duvarların üzerindeki ışığın bile kaybedilenin izlerini sakladığı bir hikaye. Sevginin bir duygu değil, sadakatin son şekli olduğu, özenle sarılmış sakin bir acı.