Azul

Şarkı, sanki uykuda bile kaçamayacağın bir yorgunlukla dolu gibi. Bu, havanın olması gerekenden daha ağır, düşüncelerin ise camdaki yağmur damlaları gibi olduğu bir durum: akıyor ama hiçbir yere varmıyor. Sadece nefes almak, uzanmak ve dünyanın katılımın olmadan dönmesine izin vermek istiyorsun.

Bu seslerde garip bir teselli var - sanki hüzün sonunda saklanmayı bırakıp sessizce yanına oturmuş gibi. Hiçbir drama yok, sadece dürüst bir itiraf: evet, zor, evet, içim biraz yanmış. Ama bu küllerin içinde bir yerlerde yeniden ayağa kalkma, ayaklarımın altında bir zemin bulma ve belki de sonunda beklemeyi bırakma arzusu yanıp sönüyor.