dreams fallen

Neon gecesinin pusunda bir serap gibi - yabancı vaatlerin son tanığı olarak kalan loş bir fener ışığı. Her şey, sinirlerden yırtılmış davulun sesi, yüzler, hayaller, bu gelip geçici yarı uykuda eriyip gidiyor gibi. Burada güneş gözlükleri bile acıdan kurtarmıyor - sadece gözleri gizliyor, ki o gözlerde zaten bir fırtına hüküm sürmeye başlamış. Müzik, içsel bir yangından sonra nefes almaya çalışmak gibi geliyor. Her satır yanmış bir fotoğrafın bir parçası, her akor kendi duvarlarına vurulmuş bir darbe gibi. Dünya sessizce, gösterişsiz ama sonuna kadar yanmayı bilenlerin onuruyla kırılıyor. Yine de, yönünü kaybetme ve huzur arasında bir yerlerde bir şefkat sızıyor: yorgun ama inatçı bir kurtarma arzusu - kimseyi olmasa bile, kendini.