SINGAPUR

Öyle günler olur ki, ışık yanıp söner, düşünceler dağılır ve sanki hayatın kendisi biraz müze tozuyla kaplanmış gibi gelir. Ama yorgunlukla hayal arasında bir yerde ütopya doğar: çok uzaklarda bir ev, perdeler ağır, kadifemsi, hava sessiz, yabancı seslerden uzak. Pencerenin dışındaki dünya çıldırabilir, yan dairede kendi dramları ve sırlarla dolu bavulları olabilir ama içeride her şey kendi yolunda gider. Burada sadece olmak yeterli. Rol yok, açıklama yok, parlamaya gerek yok. Sadece yumuşak ışık, camda yağmur ve nihayet her şeyin yerli yerinde olduğu hissi.