Miss

Sanki hiçbir şeyin olmadığı ama her şeyin çok keskin hissedildiği bir akşam gibi. Hava sanki anılar koktuğunda ve en küçük şey bile burada olmayan birini hatırlattığında - ve bu yüzden göğsünüz daralır ama güzel olur. Hüzün ve hafiflik arasında bir dans: elbise dönüyor, yanaklar kızarıyor, herkes alkışlıyor ama içten içe zemin sessizce çöküyor. Müzik dalgalar halinde ilerliyor - önce sanki aydınlık, neredeyse kaygısız, sonra çatlaklardan geçiyor ve kalbin fısıldadığını duyuyorsunuz: "Biraz daha, sonra tekrar nefes alabileceğim." Ve mutfak şimdi yankıyla dolu olsa da, ses uzaktan gelse de, yine de dönmeye devam etmek istiyorum. Çünkü bunda gerçek bir şey var: kaçılamayan bir kayıp ve yine de kalan bir şefkat.