FU & UF

Yorgunluk ilişkilerin fon müziği haline geldiğinde, aramalar bile nezaketten yapılmış bir ritüel gibi gelir. Burada her şey sınırda - bir dokunuşla şefkatten tahrike kadar. Sigara dumanı, akşam sessizliği ve sonsuz "sonra konuşuruz". Sadece sonra çok zaman geçti, ama duygular su altındaki ışık gibiydi: sanki görünüyordu ama ulaşılamıyordu. İroni şu ki, başkalarıyla çok tatlıyken, yanındayken sanki başka biri gibi. Sanki aşk gibi ama daha çok duygusal bir crossfit'e benziyor: nabız için kavga, canlılık hissi için tartışma. "Biz"den sadece bir yankı kaldığında ve ilgiden başkalarının günahları için özür dileme alışkanlığına dönüştüğünde.