Обаятельна

Hava sanki basit bir "benimle ol" sözünden titriyor - o kadar naif ki biraz hüzünlendiriyor. Özel bir şey yok gibi: ses yok, metafor yok, sadece bir istek, neredeyse bir fısıltı. Ama bu fısıltıda, o kadar çok beğenilmek istersin ki, etrafındaki hava bile kızarmaya başlar, işte o garip rahatsızlığın hepsi var. Başka ellerin sıcaklığı hala tenimde duruyor, saçlarım şakaklarıma yapışıyor ve içimde her şey sınırda dönüyor - hassasiyet ve şaşkınlık arasında. Sözler birbirine karışır, gözler yere düşer ve ellerin titrediğini kimsenin fark etmemesini istersin. Bu müzik sanki hoparlörlerden değil, "hala umut ediyorum" ve "artık bırakıyorum" arasındaki o yerden geliyor gibi duyuluyor.