Tú Y Yo Contra Los Demás

Bazen gün öyle gelişir ki, kahve bile karışmaya çekinir. Her şey elden kaçıyor, düşünceler birbiriyle çatışıyor ve ruh hali "kendini toparlamalıyım" ile "beni rahat bırakın" arasında bir yerde. Ama bir yerlerde hafif bir ritim çınlıyor, yakasından tutup yukarı, nefes alınabilecek bir yere çekiyor. Bu seste inatçı bir yumuşaklık var. Sanki biri şikayet etmekten yorulmuş, kollarını sıvamış ve doğrudan kuma çiçek dikmeye gitmiş gibi. Bırakın büyümesinler, ama güzel olsunlar. Ve gerçekten de, her şey o kadar da kötü değil. Gün berbat geçse bile, yıldızlar sessiz kalsa bile, yine de "Hadi, bir daha deneyelim mi?" diyecek biri bulunur.