勿忘

Tıpkı yağmur altında bir suluboya gibi, bu şarkı hafızada nazikçe ama acımasızca dağılıyor. Her seste, suda eriyen boya gibi zaten dağılmakta olan bir görüntüyü tutma çabası var. Her şey hala yakın gibi: bahar kokusu, havanın titremesi, sesin beklentisi, ama parmaklar sıcaklık hissetmeden içinden geçiyor. Burada aşk gitmez, sadece ışığa dönüşür. Sisin içinde saklanan ama yine de yolu aydınlatan, artık tek başına yürüsen bile. Ve bu yüzden üzücü değil, sessizce güzel. Solmuş ama nedense hala kokanların anılarından yapılmış bir buket gibi.