This Makes Me Yucky

İşte bir çocuk var, okula başlıyor, arkadaşlar ediniyor, iyi notlar alıyor ve büyürken etrafındaki her şeyin yekpare olduğunu fark etmeye başlıyor.

Yarı kamyon büyüklüğündeki kafaları olan bu devasa hayaletler, çevresinde yerden fırlıyor. Onları yalnızca kendisinin görebildiğini fark eder.

Başkası bu çocuktan korkardı kendi kendine, Ben özelim, ben önemliyim, çevremizde çoktan ölmüş olduğunu gören tek kişi benim diye düşündü. Ama aslında A artı bir varlık, yeni bir arkadaş, hatta bir şair görüyor.

Bu devasa hayaleti bir şiirle yazar.

Onların bana yardım ettiği gibi ben de onlara yardım ediyor olmalıyım, değil mi?

Yani biraz yaşlanıyor, gelişiyor ve artık hayaletin dirseklerini görebiliyor.

Lise başlıyor ve arkadaşlarıyla farklı bir okula gidiyor. Daha fazla fırsat ve ilk buluşma.

İlk baktığı ve aşık olduğu kişiyle arasındaki buzları eritmek için bir espri yapar ve her şey yolunda gider.

Diğer çocuk uzaklaşır ama daha sonra fısıldayarak şakayı bozan palyaçonun kendisi olduğu haberini yayar.

Oğlumuz o gün okuldan çıktığında bu devasa hayalet ellerin yerden kalktığını fark ediyor. Ne yaptım?

Ertesi gün birisinin ayakkabısına basar. Onu ve kalçalarına kadar etraftaki tüm hayaletleri çiğneyip atıyorlar.

Onlara yardım ediyorum. Ben özelim. Benim sayemde tırmanıyorlar.

Çok geçmeden o kadar dik duruyorlar ki onları görmek için yukarıya bakmak zorunda kalıyor.

Yaklaşıyorlar.

Artık bırakabileceği her F, her arkadaşı var ve her utandığında bu, devasa hayaletini ona biraz daha yaklaştırıyor.

Onun düşünebileceği yere doğru gidiyorlar. Okulun sonunda onların nefesinin kokusunu alabiliyor.

İçmeye başladığında, nereye baksa etrafını saran, fısıldayan, sessizleşen ve doğrudan ona bakan devasa kafalarla çevrili oluyor.

Bir gün içkisini yere döküyor ve bir anda bu odada ayakta durabiliyor.

Yerden yukarıya bakıyor ve bir hayaletin ağzı ona dokunmak üzereymiş ve "Yaptığın hiçbir şeyin bir fark yaratmadığını" söylüyor.