Şunun daha fazla şarkısı: Marek Dyjak
Açıklama
Yayınlanma tarihi: 2025-09-12
Sözler ve çeviri
Orijinal
W ciemność nieznaną dokładnie nikomu wyszliśmy ze światełkiem wiary z naszych domów.
I tak chcieliśmy, żeby się paliło, żeby w nas biło, było i żyło.
Tak stolaliśmy je czule palcami, że zgasło i w ciemności zostaliśmy sami.
W ciemności do siebie idziemy.
Ja niemy, ty niema i ręce wyciągamy i znowu się mijamy.
W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce.
Z ustami pełnymi mrozu, z gardłem ściśniętym powrozem.
Tak wędrujemy latami, nieznani, nienazwani.
I ręce wyciągamy i ręce wyciągamy, zanim się wreszcie spotkamy.
Dotkniemy palców palcami, jakbyśmy chwycili w dłonie po świeczce zapalonej.
Skąd to zmęczenie w nas każdego ranka? Jakby noc każda źle była przespana.
Skąd twarze takie szare? Skąd oczy takie stare?
Czemu gonimy tacy zdyszani, jakby się ta ziemia chwiała pod stopami? I skąd nie wiemy, dokąd tak biegniemy?
Skąd ten krzyk? Szybciej, szybciej, szybciej, szybciej!
Inaczej padniemy.
W ciemności do siebie idziemy.
Ja niemy, ty niema i ręce wyciągamy i znowu się mijamy. W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce.
Z ustami pełnymi mrozu, z gardłem ściśniętym powrozem.
Tak wędrujemy latami, nieznani, nienazwani.
I ręce wyciągamy i ręce wyciągamy.
W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce.
Z ustami pełnymi mrozu, z gardłem ściśniętym powrozem.
Türkçe çeviri
Evlerimizden iman nuruyla kimsenin bilmediği bir karanlığa çıktık.
Biz de yanmasını, içimizde atmasını, orada olmasını, canlı olmasını istedik.
Parmaklarımızla o kadar şefkatle dokunduk ki söndü ve karanlıkta yalnız kaldık.
Karanlıkta birbirimize doğru yürüyoruz.
Ben dilsizim, sen dilsizsin ve ellerimizi uzatıp yine birbirimizin yanından geçiyoruz.
En parlak güneş kadar acı verici bir karanlıkta.
Ağzı buz dolu, boğazımda ip var.
Yıllarca bu şekilde, bilinmeyen, isimsiz dolaşıyoruz.
Ve sonunda buluşana kadar uzanıyoruz ve uzanıyoruz.
Elimizde yanan bir mum tutuyormuş gibi parmaklarımıza dokunacağız.
Neden her sabah kendimizi yorgun hissederiz? Sanki her gece kötü bir geceymiş gibi.
Yüzler neden bu kadar gri? Gözler neden bu kadar yaşlı?
Neden sanki yer ayaklarımızın altında titriyormuş gibi nefes nefese koşuyoruz? Peki nereye koştuğumuzu nasıl bilmeyiz?
Bu çığlık nereden geliyor? Daha hızlı, daha hızlı, daha hızlı, daha hızlı!
Aksi takdirde çökeceğiz.
Karanlıkta birbirimize doğru yürüyoruz.
Ben dilsizim, sen dilsizsin ve ellerimizi uzatıp yine birbirimizin yanından geçiyoruz. En parlak güneş kadar acı verici bir karanlıkta.
Ağzı buz dolu, boğazımda ip var.
Yıllarca bu şekilde, bilinmeyen, isimsiz dolaşıyoruz.
Ve ellerimizi uzatıyoruz ve uzatıyoruz.
En parlak güneş kadar acı verici bir karanlıkta.
Ağzı buz dolu, boğazımda ip var.