Hazme El Amor

Burada hassasiyet dokunaklı değil. O talepkar. Temperamentli, elleriyle, izin istemeyen, sadece gelip kalan bir ateşle. Her şey bir şarkı değil, bir büyü gibi geliyor: “acaríciame, átame, hazme el amor” - ve bu romantizmle ilgili değil, tam ve koşulsuz bir dalışla ilgili. Sanki duygular bedensel bir şey gibi ve derinden ifade edilmezse, kafanın içindeki iki ayı seyretmek ve korkmak kalır. Ama böyle - alev alev yanıyor. Her nakaratta, her “fuego”da, her cümlede, sanki bir öpücükle söylenmiş gibi. Burada ağlamıyorlar. Burada yanıyorlar.