Şunun daha fazla şarkısı: Nacho Vegas
Açıklama
Yapımcı: Cristian Pallejà
Yapımcı: Ferran Reçineleri
Yapımcı: Nacho Vegas
Yapımcı: Hans Laguna
Sözler ve çeviri
Orijinal
Comienzo el día silbando alguna inopinada melodía, hasta que con la magia surge la osadía y hallo palabras que suponen mil molestias, con las que ir alimentando a esta bestia, que es la canción cuando el silbido torna canto o cuando rimo desencanto con trastorno y desazón.
Y ya atardece, y nada de lo que ahora siento se parece a lo que creía sentir, a lo que quería decir, que puede resumirse en: quiérote tanto que. . . ¡Mmm!
Anochecido y aún no sé si mi canción es jaulabido.
Si a esta bestia hecha de salvaje ternura puede matarla mi ridícula amargura, o es ella la que me hace vivo con su aullido, tal vez la luz en esta madrugada oscura, quizás la cura contra la prudencia en materia de amor.
Despunta el alba, veo dorados alfileres en tu espalda.
Me digo que hoy a lo mejor despierto de mi estupidez y me repito en nuestra lengua: quiérote tanto que. . . ¡Mmm!
Llegó el mañana, mi bestia solo hace lo que le viene en gana, a veces algo totalmente inapropiado.
Precisamente es cuando pienso que he acertado y el sol nos baña cuando abro la ventana, y entonces todo me da vueltas, estaré loco de atar.
Y algo increíble, bello y bestial, me dice que todo es posible, que esto lo he inventado yo y está diluviando tal vez, y me da igual.
Escribo en la pared: quiérote tanto que quiero quererte por lo menos veinticuatro horas más.
Türkçe çeviri
Güne beklenmedik bir melodiyi ıslıkla çalarak başlıyorum, ta ki sihirle cesaret ortaya çıkana kadar ve bu canavarı beslemek için binlerce sıkıntıya neden olan kelimeler bulana kadar, bu ıslık bir şarkıya dönüştüğünde ya da hayal kırıklığını düzensizlik ve huzursuzlukla kafiyelediğimde şarkıdır.
Ve çoktan akşam oldu ve şu anda hissettiğim hiçbir şey, hissettiğimi sandığım şeye, söylemek istediklerime benzemiyor; özetlemek gerekirse: Seni o kadar çok seviyorum ki. . . Hmm!
Alacakaranlıkta şarkımın kafesbido olup olmadığını hâlâ bilmiyorum.
Eğer benim gülünç acım vahşi şefkatten oluşan bu canavarı öldürebilirse ya da ulumasıyla beni canlandıran oysa, belki bu karanlık sabahtaki ışık, belki de aşk meselelerinde sağduyuya çare olabilir.
Şafak söküyor, sırtında altın iğneler görüyorum.
Kendime, bugün belki aptallığımdan uyanacağımı söylüyorum ve kendi dilimizde şunu tekrar ediyorum: Seni o kadar çok seviyorum ki. . . Hmm!
Yarın geldi, canavarım sadece istediğini yapıyor, bazen tamamen uygunsuz bir şey yapıyor.
Tam da her şeyi doğru yaptığımı düşündüğümde, pencereyi açtığımda güneş bizi aydınlatıyor ve sonra her şey etrafımda dönüyor, deli olacağım.
Ve inanılmaz, güzel ve canavarca bir şey bana her şeyin mümkün olduğunu, bunu benim icat ettiğimi ve belki de yağmur yağdığını ve umurumda olmadığını söylüyor.
Duvara yazıyorum: Seni o kadar çok seviyorum ki seni en az yirmi dört saat daha sevmek istiyorum.