Açıklama
Yazar: Marco Chiappelli
Besteci: Francesco Bre
Yapımcı: Effebre
Enstrümanlar: Effebre
Sözler ve çeviri
Orijinal
E schifo come i cani, la cibò che a tradimento.
Ogni volta poi domani, ancora mi ritrovo spento.
Ti odio perché non sei male, credevo di farti bene, ma sei solo tu la scema che mi ha cercato per una sera.
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te?
Ho fatto troppe volte finta di capirti, forse davo peso a ogni mio sbaglio.
Se penso al mio dolore gli sono iguali, andavi a spasso con i drammi in mano.
Mi spiazzi le gambe stavolta guarda, come una pista sul mare messo all'omaggio.
La voce si rompe quando mi parli, sei oltre il muro ma puoi toccarmi.
Se solo smettessi di guardarmi nel modo sbagliato, aprirei nuovi orizzonti di vita, perché non sto bene fuori ma solo in famiglia.
Non ho nient'altro che mi scompiglia, solo il passato che mi somiglia. Non ci rimane tempo, c'è fila.
Mi sa che arrivo in ritardo per l'ultimo salto con. . .
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te.
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te.
Türkçe çeviri
Ve köpekler kadar iğrenç olan yiyecek de hiledir.
Yarın her seferinde kendimi kapalı buluyorum.
Senden nefret ediyorum çünkü kötü değilsin, sana iyilik yaptığımı sanıyordum ama bir akşam beni arayan tek aptal sensin.
Kağıttan cümleleriniz, gelip geçen duygu, yüzünüze düşmek için sizinle yarışıyor.
Ama gözlerine kum attın, oynamak istiyorsun ama sonra da kirlenmiyorsun.
Bana bir limon söyle, sen ve ben neyiz, sen ve ben, sen ve ben, sen ve ben?
Seni defalarca anlıyormuş gibi yaptım, belki de yaptığım her hataya ağırlık verdim.
Acılarımı düşünürsem onlar aynı, ellerinde dramlarla yürüyüşe çıktın.
Bu sefer bacaklarımı oynatıyorsun, denizde saygı duruşunda bulunan bir parkur gibi görünüyorsun.
Benimle konuştuğunda sesin kesiliyor, duvarın ötesindesin ama bana dokunabilirsin.
Keşke kendime yanlış bakmayı bıraksaydım, hayatta yeni ufuklar açardım çünkü dışarıda değil, sadece ailemin içinde kendimi iyi hissediyorum.
Beni rahatsız eden hiçbir şey yok, yalnızca bana benzeyen geçmişim. Zamanımız kalmadı, kuyruk var.
Sanırım son atlayışa geç kaldım. . .
Kağıttan cümleleriniz, gelip geçen duygu, yüzünüze düşmek için sizinle yarışıyor.
Ama gözlerine kum attın, oynamak istiyorsun ama sonra da kirlenmiyorsun.
Bana bir limon söyle, sen ve ben neyiz, sen ve ben, sen ve ben, sen ve ben.
Kağıttan cümleleriniz, gelip geçen duygu, yüzünüze düşmek için sizinle yarışıyor.
Ama gözlerine kum attın, oynamak istiyorsun ama sonra da kirlenmiyorsun.
Bana bir limon söyle, sen ve ben neyiz, sen ve ben, sen ve ben, sen ve ben.