Dog's Sharp Teeth

Yol, her düşüncenin boşluğa gittiği ama asla huzur bulamadığı boş bir odadaki soğuk sessizlik gibidir. Bu, veda ve kabullenişle, artık hareket edemediğiniz ama duramadığınız anla ilgilidir. Görünüşe göre her şey çoktan geçti ama her kelime bunun son olmadığını hatırlatıyor.

Burada çocukça ve savunmasız bir şey var; kimse bunun ne kadar zor olduğunu anlamasa bile, birinden kapıyı arkanızdan kapatmasını istemek, size gitme fırsatı vermek gibi. Her adım emekle verildiğinde hafiflik kaybolur ve duygular parmaklardaki mürekkep gibi silinemeyecek izler bırakır.

Burada sizi ne şarap ne de ilaç kurtarabilir; yalnızca sessiz, neredeyse unutulmuş aşk ve anı kırıntıları. Parça sizi zamanın kaybolduğu bir atmosfere sürüklüyor ve önemli olan tek şey o son bakış, karanlığa atılan son adım, geriye sadece ışık umudu kalıyor.