Nahihiya

Bu parça, "Beklemek istemiyorum" ritmindeki sonsuz yavaş adımlardan oluşan bir zincir gibidir. Sanki birisi hareketsiz oturamayacak kadar meşgul ve sadece "ne olacağını" hayal ediyormuş gibi. Söylenen her söz, küçük bir söz gibi, tam özelleştiği anda kesiliyor sanki. Anında orada olma ihtiyacının sağladığı duraklamalar dışında duraklama yok.

Parça bir konuşmaya benziyor ama baskı olmadan: "İstiyorum ama beklemek zorunda değilim." Umutsuz çığlıklar yok, sadece sakin onaylamalar var. Her satırın arasındaki hafif bir durgunluk, bir düşüncenin diğerini yoğunlaştırdığı bir konuşmadaki duraklama gibidir. Birisi zaten olmak istediğiniz yerde olmanın ve bundan sonra ne olacağını tahmin etmeye çalışmamanın yeterli olduğunu fark etti.