Psalm

Orijinal

Nie prosiłem o nic, a dostałem aż tyle.

Zamiast ciągle gonić, chcę zatrzymać się na chwilę.

Bo to się dziwna jak dziesiątki niewykorzystanych szans.

Kilka chwil, dla których cofnąłbym czas i jedynie wdzięczność, którą czuję za dach nad głową, że nie śpię pod mostem, a dobry Bóg obdarzył mnie potomstwem.

Za ten pokarm, co trafia na stół. Za każdy krok z dwunastu.

Za nieprzyjaciela, co krwi mi napsuł. Bankiety, wesela i każdy z toastów.

Za to, że nie chodzę w podartym ubraniu. No i że mam spokój bez łykania relanium.

Za Wartę, za Odrę, za Wisłę, za umysły otwarte, mądre i bystre.

Za matmę i inne nauki ścisłe i zagadki niełatwe, których nie rozgryzłem.

Za wszystkie lekcje i znaki na niebie, za każdą infekcję i łagodny przebieg, a w końcu za karty i zwijki, że dałeś mi tyle miejsca na pomyłki.

Nie prosiłem o nic, a dostałem aż tyle.

Zamiast ciągle gonić, chcę zatrzymać się na chwilę, bo to się dziwna jak dziesiątki niewykorzystanych szans.

Kilka chwil, dla których cofnąłbym czas i jedynie wdzięczność, którą czuję za zorze polarne i niebo tak piękne. Gwiazdy, których nie ogarnę i nie dosięgnę.

Za języki obce, a zwłaszcza łacinę. Za niewinność, którą będąc chłopcem straciłem.

Za to, że się nie martwię o pensję.

Za wszystkie kwiatki, w tym bratki, hortensje. Za rodzaj męski, żeński, nijaki.

I że odejdę tak, jak przyszedłem, czyli nagi. Za to ciepło, które tak bije od niej.

Za te traumy, gdy nie dało się łagodniej. Za auto, o którym śniłem jako chłopiec.

Za dwie zdrowe nogi, tak, że też mogę pobiec. Za ten sam czas w Rolexie czy w Casio.

No i za tę pracę, która jest moją pasją. A nade wszystko za decyzje na górze i świat, który tak mnie urzekł.

Nie prosiłem o nic, a dostałem aż tyle.

Zamiast ciągle gonić, chcę zatrzymać się na chwilę, bo to się dziwna jak dziesiątki niewykorzystanych szans.

Kilka chwil, dla których cofnąłbym czas i jedynie wdzięczność, którą czuję za.

I jedynie wdzięczność, którą czuję za