Obiad u babci

Tencereden buhar, zamanın dumanı gibi yükseliyor - yoğun, çocukluğun kokusu ve nostaljinin bir tutam biberi ile. Bir yerlerde köfte cızırdamakta, salatalıklar çıtırdamakta ve dünya yeniden anlam kazanmaktadır: her şey yoluna girecek, çünkü bugün büyükannenin evinde öğle yemeği var. Burada diyetlere ve endişeli düşüncelere yer yoktur. Burada kaşık tabağa, sanki aile mutluluğunun orkestrasını yönetiyormuşçasına, büyük bir inançla vurmaktadır. Büyükannen, her zamanki gibi, “yeterli”ye inanmaz - ekler, koyar, döker. Ve sen artık torun değilsin, toplumun yorgun bir üyesi değilsin, sadece tekrar doyurulup koşulsuz sevilen bir insansın.