Together

Sanki tüm evin ışıkları kapatılmış, ama bir tanesi içeride açık bırakılmış gibi. Her şey sessiz, sadece nefes ritimle senkronize, sözler ise rastgele verilen bir yemin gibi geliyor. Burada yüksek sesli vaatler yok, sadece birlikte olmanın yeterli olduğuna dair bir inanç var. Dünya çökse bile, gece çok uzun olsa bile. Ses sanki elini tutuyor, tamamen aydınlanana kadar bırakmıyor. Ve bu ışıkta umut değil, basit bir insan “biz” var, ki nedense her zaman “ben”den daha güçlüdür.