NERA

Islak beton, ucuz bira ve tramvayların çınlaması kokuyor - bu ses, herhangi bir ritimden daha uzun süre kafada kalıyor. Burada kimse acele etmiyor gibi görünüyor, ama yine de herkes bir şeyler kaybediyor: telefon, uyku, güven, romantizmin son kalıntıları. Kelimeler, gece üçten sonra atılan adımlar gibi karışıyor, ama ritim kendi hayatını yaşıyor - inatçı, yarı uykulu, sokak ritmi.

Bunda umutsuzca dürüst bir şey var: tamamen boş kalmamak için kalbinizi satmak. Beton avluların saçma felsefesi - yabancıların acısından bile bir kıtaya dönüştürebilmek. Ve satır aralarında, kimsenin yüksek sesle söylemeye vakti olmayan yorgun bir “affet” geçiyor.