Dacă ar fi să murim

Burada aşk, şefkat gibi değil, yemin gibi geliyor. Kilisenin kubbesinin altında, havanın bile o anın ciddiyetinden titrediği bir ortamda söylenmiş gibi, ciddi ve ağırbaşlı. Her satır romantizmden değil, her şeye rağmen, hatta “her şey” ölüm olsa bile, yanında kalma yemininden bahsediyor. Ve inanıyorsunuz: bu ikisi gerçekten Tanrı'ya birlikte, kucaklaşarak, inatla ve sonuna kadar giderlerdi.

Melodide, korkunun kaybolduğu, sadece sıcaklık ve kaçınılmazlığın kaldığı o nadir sükunet hissediliyor. Böyle bir şeyi etkileyicilik için yazamazsınız. Bu, eski bir gümüş yüzük gibidir: kararmış, ama sadece daha değerli hale gelmiştir.