Acıların Vatanı

Ay, pencere pervazına yaslanarak, gecenin yine melankoliyi resme dönüştürmesini sessizce izliyor. Hava yağmur öncesi gibi yoğun, sanki her an bir şey söyleyecekmiş gibi, ama sözler yerine sadece nefes ve uzak yıldızların ışığı kalıyor. Etrafındaki her şey yavaş, şeffaf, sanki eski bir filme çekilmiş gibi, burada acı bile yumuşak bir nefes alıyor.

Sanki mesafe yeni bir aşk dili haline gelmiş: ne kadar uzak olursa, o kadar yüksek sesle duyulur. Gözler, eller, çocukluk - hepsi hala bir yerlerde yakınlarda, sadece başka bir zamanda. Ve bu biraz acıtıyor, ama güzel. Geri dönmeyi istemeyen, sadece sessizce “uzaklara gitme” diye fısıldayan bir şarkı gibi.