Şunun daha fazla şarkısı: Miguel Campello
Açıklama
Yapımcı: Miguel Campello
Yapımcı: Josué Ronkio
Yapımcı: Guillermo Quero
Sözler ve çeviri
Orijinal
Ya pasaron veinticinco años, como pasaron trescientos meses, como nueve mil y pico días de poesía.
De encontrarte cuando el sol se pierde, musa que solo duermes de día, que soy más del campo que las flores y que el aire que respiras.
Que llegué a Madrid como si fuera, y en mi nave a un extraño planeta.
No sé si habrá oxígeno en este lugar, pero a mí me da igual.
Porque yo soy el astronauta, tengo mi casa en las estrellas.
Me voy contigo donde tú vayas, donde tú quieras.
Que yo te voy a echar de menos mientras siga ya acordándome de ti, de lo lejos de la calle, de lo cerca que se esconde el aire cuando tú no estás.
Se me está llenando el tiempo de maldita soledad, que no tocara llorar, que no tocara reír.
Si no sabes dónde vas, por qué tiras por ahí?
Y hay que vivir como tú quieras y a tu manera.
Y quiero que no llores y quiero que te rías.
Y en la sombra, en tu mirar, y en la sombra de tus ojos, pa' volver a empezar.
Y hay que arar el camino.
Yo te ayudo a sembrar, tú me das sol y agua, y agua pa'l amor y vino, y agua pa'l amor y vino.
Vino, vino, vino y se fue, pero es que vino.
Y el sol en el camino, desde mi norte hasta el sur, y un pedacito de cielo donde se esconde la luz, donde si quiero, me muero.
Y aunque el camino se quede sin luz, y aunque la cuerda se rompa, y aunque quedan sueños que están por cumplir, y aunque la vida sea corta. . .
Y antes del cielo, y antes de darnos la vida, fuimos senderos, fuimos curando las heridas.
Y hay que vivir como tú quieras y a tu manera.
Y quiero que no llores y quiero que te rías.
Y antes farola, y antes del cielo, y antes de darnos la vida, y antes de darnos, fuimos senderos.
Cuando el silencio no pueda verte, los días de la carreta van a llegar.
Mis primos, mis padres, pa' la feria van.
Y que mi niño canta desde muy pequeño, desde que las mentiras no son sueños, desde que las mentiras no son sueños, desde que. . .
Todas las rosas del parque en Triana te las has llevado sin decirme nada.
Me enseñé a vivir por ti y a llorar cuando no estabas.
Traiste de vivir y al final fue lo importante.
Tira pa' adelante, tira pa' adelante, tira pa' atrás.
Se tambalea, está colgado de un hilo y se tambalea.
Si nadie en los suspiros se ahogan las penas, y él piensa que tiene y no tiene nada.
Y tantas calles por andar, tantas cosas por vivir, que yo me he dao' media vuelta, a mí me ha dao', por sonreír.
Ya pasaron veinticinco años, como pasaron trescientos meses, como nueve mil y pico días de poesía.
Türkçe çeviri
Yirmi beş yıl geçti, tıpkı üç yüz ay gibi, dokuz bin kadar şiir günü gibi.
Güneş battığında seni bulmak için, sadece gündüzleri uyuduğunu, çiçeklerden ve soluduğun havadan çok kırsalda olduğumu düşün.
Madrid'e sanki öyleymiş gibi ve gemimle yabancı bir gezegene geldiğimi.
Burada oksijen var mı bilmiyorum ama umurumda değil.
Ben astronot olduğum için yıldızlarda evim var.
Nereye gidersen git, istediğin yere seninle geliyorum.
Seni hatırlamaya devam ettiğim sürece seni özleyeceğimi, sokaktan ne kadar uzakta olduğunu, sen yokken havanın ne kadar yakında saklandığını.
Zamanım kahrolası yalnızlıkla dolu, ağlamanın zamanı değil, gülmenin zamanı değil.
Nereye gittiğinizi bilmiyorsanız neden oraya gidiyorsunuz?
Ve istediğin gibi, kendi istediğin gibi yaşamalısın.
Ve ağlamamanı ve gülmeni istiyorum.
Ve gölgede, bakışında ve gözlerinin gölgesinde yeniden başlamak için.
Ve yolun sürülmesi gerekiyor.
Ben ekmene yardım ediyorum, sen bana güneş ve su ver, aşk ve şarap için su, aşk ve şarap için su.
Geldi, geldi, gitti ama yine de geldi.
Ve kuzeyimden güneye doğru yolda güneş ve ışığın saklandığı, istersem ölebileceğim küçük bir gökyüzü parçası.
Ve yol ışıksız kalsa da, ipler kopsa da, henüz gerçekleşmemiş hayaller olsa da, hayat kısa olsa da. . .
Ve cennetin önünde, bize hayat vermeden önce yollardık, yaraları iyileştiriyorduk.
Ve istediğin gibi, kendi istediğin gibi yaşamalısın.
Ve ağlamamanı ve gülmeni istiyorum.
Ve sokak lambalarından önce, gökyüzünden önce, bize hayat vermeden önce ve bize vermeden önce yollardık.
Sessizlik seni göremediğinde, araba günleri gelecek.
Kuzenlerim, ailem fuara gidiyorlar.
Ve çocuğum çok küçüklüğünden beri şarkı söylüyor, çünkü yalanlar rüya değil, çünkü yalanlar rüya değil. . .
Bana hiçbir şey söylemeden Triana'daki parktaki bütün gülleri aldın.
Kendime senin için yaşamayı ve sen yokken ağlamayı öğrettim.
Yaşamaya çalıştın ve sonunda önemli olan buydu.
İleri çek, ileri çek, geri çek.
Sallanıyor, bir ipliğe asılı duruyor ve sallanıyor.
Hiç kimse üzüntülerini iç çekişlerinde boğmasa ve hiçbir şeye sahip olmadığını ve hiçbir şeye sahip olmadığını düşünse.
Ve yürünecek o kadar çok sokak, yaşanacak o kadar çok şey var ki, dönüp durdum, gülümsemek canımı acıttı.
Yirmi beş yıl geçti, tıpkı üç yüz ay gibi, dokuz bin kadar şiir günü gibi.