The Fall

Ruh için. Evet, çok başarısız oluyorum.

Düşme, kalkma ve daha iyi planlar yapmada yanlış bir şey yok. Hedeflerinde istikrarlı olduğun sürece zenci, asla durma.

Aileme daha iyi bloklar kazandırmak için sürekli sınırları zorluyorum.

Her gün cennetin mi yoksa cehennemin mi sıcak olduğunu merak ediyorum.

Tanrı'nın bize dağıttığı kartlar bundan daha iyi olamaz, dur! Kahretsin, daha iyi bir şey olmalı.

Yani bak, bak.

Evet, çok fazla başarısız oluyorum ama başarısız olsak da olmasak da tekrar ayağa kalkın ve istikrarlı bir tempoya sahip olun. Hayal ürünü, hiçbir şey mümkün olmadığında, bize asla hayır diyemem.

Asla ama asla durmamak DNA'mda var.

Halkın sesi, gerçek olup olmadığımı merak etmenize gerek yok. Bu dizelerde hikayeler var, ayrıca suçluların sahip olduğundan daha fazla bar var.

Zencim, cinayetlerin durmasını umarak beklenmedik bir şekilde öldü.

Onu daha iyi bir duruma sokmak için şapkayı elden ele dolaştırıyoruz. Bakın, daha iyi liderlere ihtiyacımız var ve daha iyi polislere ihtiyacımız var.

Başka bir siyah ruh, şeytani bir operasyonla vurularak öldürüldü. Zenciler böyle koşuşturuyor

Çakmaktaşlar, zenci pedal kayaları.

Onlara daha iyi yollar gösteriyorum, daha iyi bir bloğa giden navigasyonları. Bunların hepsi sevgidir, Coretta Scott gibi kralları desteklemek.

Bana hayalini söyle, sana oraya nasıl gideceğini göstereyim. Verdiği yanlış bir kararla orada oturmak zorunda kaldı.

Ona hayatın zor olduğunu söylediler ama hiçbir zaman adil bir şey söylemediler.

Evet, çok başarısız oluyorum.

Düşmeye dikkat etmelisin.

Kötü alışkanlıklar yüzünden kraliçemi kaybettim çünkü bir çağrı konusunda dikkatsizim. Sarhoş mesaj atıyorum ve kalpleri kırıyorum, hepsini gördüm ve yaptım, gerçekten.

Evet, çok başarısız oluyorum.

Evet, bazen çok başarısız oluyorum.

Evet, çok fazla başarısız oluyorum ama hiçbir zaman yoldan çıkmadım ya da planı raydan çıkarmadım.

Çoğu zaman cesaretimin gelişmesine izin veriyorum ama çok korkuyorum.

Ve bunu ifade etmemem pek umursamadığım anlamına gelmiyor. Kuru gözlerim, gözyaşlarım akıyor bu kalemden, not defterinden.

Bileklerime ve ellerime mürekkep bulaşmadan önceki günleri anıyorum.

Sanki altı yaşımdayken masumiyetimi kaybetmişim gibi hissediyorum ve bunu yapmamalıydım.

Bu da benim bencilce çoğu insanın ulaşamayacağı yüksekliklere ulaşmama neden oldu.

Kendimi ilk sıraya koydum çünkü her zaman sonuncu olduğumu hissettim ama dengem yoktu, bunu sırtımdan bıçaklamak için asla değişmeyenleri ihmal ettim.

Tıpkı kız kardeşimi aklımın bir köşesine koyup büyükannesinin cenazesini kaçırdığım zamanki gibi.

Zamanda geriye gidebilseydim elbette orada olurdum ama bu hayatta bu hiç adil değil.

Her gün nasıl içtiğim ve ortağımın orada burada olduğu gibi. Ama karaciğer hasarı nedeniyle hayatını kaybeden oydu, bu çok tuhaf.

Bazen dışarı çıkmak istemez. Ona orada kırbaçladığımı söyledim.

Para harcamak istemediğinde ona şöyle dedim: "Buraya takılma.

"İşte bir atış daha zenci, çok başarısız oldum. O buradayken çok yardımcı olabileceğimi biliyorum.

O şişeyi bırakmayı öğrendim çünkü eğer o hala burada olsaydı bize "Durun!" diyeceğini biliyorum. Evet, çok başarısız oluyorum.

Tanrı hakkında. Evet zenci, çok başarısız oluyorum.