booboo2

“Gülümse, bebeğim” ve “benim için dans et” gibi sözler yok. Burada sahne kişisel bir alan, burada payetler zırh, bas ise kalbin kendi ritmi. Gereksiz her şey kapının dışında: yabancı eller, boş bakışlar, sahte özgüven. Bu ritimde zayıflığa yer yok - sadece ateş, hareket ve dünyaya hafif bir meydan okuma var, ki dünya sormadan dokunmaya çok alışmış. Dans bir ifadeye dönüşüyor: “Bak, ama dokunma.” Ve evet, altı fitlik güç boy değil, ruh halidir.