Paris

Aşk bazen beğeniler ve hikayelere dönüşür - fotoğrafta gülümseme var, mekanlar şık, ama içinden sessizce “bu değil” diye fısıldıyor. Müzik, itiraf ve alay arasında gidip geliyor: yabancı kucaklamalar ısıtmaz, yabancı şehirler kurtarmaz, ama yine de elin tanıdık numarayı çevirmeye uzanıyor.

Burada gösterişin yeri yok - sadece dürüst bir “ikimiz de yeterince sevemedik, o zaman en azından birbirimizi kurtaralım” var. Paris, haritada bir işaret değil, mutluluğun basit olabileceğine dair bir vaat haline geliyor: güneş, adadaki yatak ve yabancı roller oynamayı bıraktığın kişi.